Het schap met zuivel is niet meer te herkennen. Tussen de gewone yoghurt staan nu tientallen bakjes met een groot "+20g eiwit" op de verpakking, en in het tussenschap liggen eiwitchips, eiwitrepen en eiwitpudding naast elkaar. Wie boodschappen doet, krijgt het gevoel dat gewoon eten zonder extra proteïne eigenlijk niet meer volstaat. Maar uit onderzoek van de Consumentenbond blijkt dat die hele eiwitrage vooral een slim verdienmodel is, en dat bijna niemand al dat extra eiwit nodig heeft.
Wat zit er eigenlijk in die eiwitrijke tonijn en yoghurt
Consumentenbond-voedingsexpert Thomas Cammelbeeck zocht op 2 januari 2026 uit wat er werkelijk verandert als een fabrikant "eiwit" op het etiket zet. Bij eiwitrijke tonijn, kaas en kwark gaat het om dezelfde ingrediënten als in de gewone versie, met ongeveer 1 gram extra eiwit per 100 gram. Je betaalt dus flink meer voor nauwelijks een verschil. Volgens onderzoek van Wakker Dier dat Cammelbeeck aanhaalt, ligt de prijs van eiwitproducten gemiddeld 24 procent hoger dan die van de gewone variant.
Het gekke is dat je die extra eiwitten vaak al gratis binnenkrijgt via simpele basisproducten. Voedingsjournalist Jop de Vrieze, die voor zijn boek Proteïne sprak met onderzoekers van Wageningen University en Maastricht University, rekent voor dat pasta al op 10 tot 15 gram eiwit per 100 gram uitkomt, zonder dat er ooit "eiwitrijk" op de verpakking staat. Zes sneetjes volkoren brood leveren volgens Cammelbeeck samen al zo'n 25 gram eiwit op, en volkoren graanproducten zijn tot drie keer goedkoper dan de eiwitrijke witte versies ervan.
De eiwitnorm ligt lager dan je denkt
De internationale WHO-norm gaat uit van 0,83 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht per dag, wat neerkomt op ongeveer 50 gram voor een vrouw van 60 kilo. De gemiddelde Nederlandse volwassene haalt al zo'n 1,1 gram per kilo per dag, ruim boven die norm, zonder ooit een eiwitpoeder te hebben aangeraakt. Een gevarieerd eetpatroon met brood, zuivel, peulvruchten en vlees of vis levert voor de meeste mensen dus al genoeg op.
Wie heeft wel baat bij extra eiwit
Dat betekent niet dat eiwit voor iedereen overbodig is. Bodybuilder Olivier Richters eet volgens De Vrieze zo'n 400 gram eiwit per dag, een hoeveelheid die alleen bij zware krachttraining nodig is. Sport je negentig minuten per week aan krachttraining, dan ligt je behoefte hoger dan bij iemand die alleen wandelt. Ook ouderen, mensen die herstellen van ziekte en zwangere of borstvoedende vrouwen hebben vaak meer eiwit nodig om spiermassa op peil te houden. Datzelfde geldt voor mensen die afslankmedicatie gebruiken, want die groep verliest naast vet ook spierweefsel en moet dat met extra eiwit compenseren. Voor de rest van Nederland, de mensen die twee of drie keer per week bewegen en gezond eten, voegt een extra scheut proteïne in de yoghurt weinig toe.
Waarom fabrikanten liever eiwit op het etiket zetten dan vezels
De Consumentenbond vindt de nadruk op eiwit op veel verpakkingen misleidend, omdat het net lijkt of het product zich daarmee onderscheidt, terwijl vrijwel elk vergelijkbaar product dezelfde claim zou kunnen maken. De NVWA ziet daarin geen overtreding van de Warenwet, omdat "eiwit" simpelweg als voedingsclaim geldt, net als "rijk aan vitamine C". Opvallend is dat vezels, waar de meeste Nederlanders juist een tekort aan hebben, bijna nooit zo groot op de verpakking staan. Wil je weten waarom die vezelbehoefte zo onderschat wordt, lees dan ook ons artikel over de fibermaxxing-trend.
Er speelt ook een duurzaamheidsbelang. Supermarkten willen dat 60 procent van de verkochte eiwitten in 2030 uit plantaardige bron komt, maar zitten nu op ongeveer 40 procent. Eiwitrepen, -koekjes en -chips bevatten vaak melkeiwit, terwijl plantaardige bronnen zoals peulvruchten, noten en zaden goedkoper en duurzamer zijn. De eiwithype brengt de markt dus eerder verder van dat doel vandaan dan dichterbij.
Zo laat je je niet meer misleiden in het eiwitschap
Pak de volgende keer dat je twijfelt gewoon het etiket van de gewone en de eiwitrijke versie erbij, en vergelijk het aantal grammen eiwit per 100 gram. Scheelt het minder dan 2 of 3 gram, dan betaal je vooral voor de tekst op de verpakking. Veel van die producten zijn bovendien flink bewerkt; benieuwd hoeveel bewerkt voedsel er eigenlijk in je mandje ligt, check dan hoeveel ultrabewerkt voedsel je écht binnenkrijgt.
Een paar vragen die je in de supermarkt kunt stellen voordat je het eiwitproduct in je mandje legt:
- Hoeveel gram eiwit levert de gewone versie al, zonder label?
- Hoeveel duurder is de eiwitrijke variant per 100 gram?
- Train ik echt zwaar genoeg, of herstel ik van iets, om die extra eiwitten nodig te hebben?
- Kan ik hetzelfde doel bereiken met kwark, eieren of peulvruchten zonder toevoegingen?
Volkoren brood, pasta, peulvruchten, eieren en kwark zonder toevoegingen geven je vaak al meer eiwit dan je denkt, voor een fractie van de prijs. Tenzij je fanatiek aan het krachttrainen bent of herstelt van iets zwaars, mag die extra scheut proteïne gewoon in het schap blijven liggen. Je portemonnee en, als je de Consumentenbond mag geloven, ook de duurzaamheidsdoelen van de supermarkt zijn je daar dankbaar voor.